Gözlerimi doldururken acı aromalı gözyaşlarıyla

Kaç defa gelmişsindir aklıma

unuttum

Hafızamda toprağın altına kök salan

hüzünlerimin en deriniyle

boğuşuyorken ben...

Bir anda cıkıp gittin aniden

Yanımdasın sanmıştım korkusuzca

Seni dünyaya armağan edip

yüzüme dünya maskesini takıp

gülüyorum sana şimdilerde...

Meğerse Sen hiç Ben olmamışsın

Yeşille yıkanmış çam ağaçları var önümde şimdi

Ben onlara bakıyorum

Onlar bir başka bana bakıyor...

Suistimal edilen af yasalarım

şimdilerde kırdı kalemi ansızın

Üzülsem de

Maskenin ardını gördüm...

Arkamı döndü ruhum

Çıkıp gitti

Biz ' den

                                                                                Aniden...